Mijn naam is Hailey van der Wijk. Ik ben 18 jaar en ik woon in Hellum. Op jonge leeftijd ben ik begonnen met motorcross. In het begin reed ik nog niet zo veel, omdat ik het soms een beetje spannend vond en ik ook nog een andere sport deed. Ik deed namelijk aan fietscross. Ik fietste veel wedstrijden waaronder het EK en het WK. Toen ik ouder werd begon ik het fietsen minder leuk te vinden. In de tijd van corona (2020) wou ik vaker trainen op de motor en begon ik het steeds leuker te vinden. In september 2021 reed ik mijn eerste wedstrijd op een 85cc. Inmiddels rijd ik op een KTM 125cc. Ik heb 3 seizoenen lang wedstrijden gereden door heel Nederland in de dames klasse.
Dit jaar, 2025, zou mijn 4de jaar zijn dat ik wedstrijden rij, maar helaas verbrijzelde ik eind maart mijn voet. Ik zou in april het EK motorcross in Delfzijl meerijden. Op zondag 30 Maart ging ik nog voor de laatste keer trainen op de baan in Delfzijl, omdat daar het EK plaatsvond. Vlak voordat ik neerkwam tijdens een sprong schoot mijn voet van het stepje af. Ik kwam met mijn voet op de grond en ik voelde gelijk dat het niet goed was. Nadat we foto’s hadden laten maken kregen we geen goed nieuws. Ik werd doorverwezen naar het UMCG en ik moest daar dezelfde dag nog geopereerd worden. Ook kreeg ik te horen dat mijn herstel een jaar zou duren. Voor mij zat het seizoen er helaas op….
Na mijn vierde operatie gingen we op vakantie naar Italië. Ik heb daar veel gefietst om mijn conditie weer op te bouwen, omdat ik heel graag weer wou rijden na de vakantie. Na precies 5 maanden zat ik weer voor het eerst op de motor zonder pijn aan mijn voet.
Na een maand ging het rijden steeds beter. Omdat het rijden goed ging en goed voelde, wou ik ook heel graag 1 van de laatste wedstrijden rijden. Ik heb de wedstrijd in Neerijnen meegereden van de Dmx midden competitie. Ik wou graag de landelijke finale rijden in Boekel via de competitie Dmx Noord, maar die mogelijkheid was er helaas niet.
Op maandag werd mijn vader gebeld door de organisatie van Dmx midden dat ik via hun op de zondag de finale mee mocht rijden. Ik was natuurlijk heel blij, want aan het begin van het jaar had ik nooit gedacht dat ik überhaupt weer op de motor zou zitten. Tijdens de finale ben ik op een twaalfde plek geëindigd. Ik was erg tevreden, omdat alle andere dames natuurlijk een heel seizoen hebben gereden en ik 5 maanden lang geblesseerd ben geweest.
Nu is het seizoen voorbij en ben ik alweer aan het trainen voor het seizoen 2026. En hopelijk kan ik volgend jaar het EK wel rijden.


